Wat de familie Özcerit heeft meegemaakt na de mislukte couppoging van 15 juli 2016 in Turkije kan gezien worden als een samenvatting van dit hele proces en de impact ervan op het leven van de mensen.

Ahmet Turhan Özcerit was een succesvolle academicus aan de afdeling Computer Engineering van de universiteit van Sakarya.

Nadat hij uit zijn functie werd gezet door de KHK-wetgeving (1) werd Ahmet Özcerit op 27 juli 2016 gearresteerd en op 6 augustus 2016 werd hij formeel aangehouden. De beschuldigingen die hij kreeg waren het ‘bezoeken van te veel landen’ en deelname aan projecten van TUBITAK (Turks Wetenschaps- en Academisch Onderzoekscentrum). Na drie weken in de Ferizli gevangenis in Sakarya werd hij overgebracht naar de gevangenis van Bandirma, 274 kilometer verder.

Voor zijn arrestatie had Ahmet veel last van zijn buik omwille van problemen in zijn galblaas. Hier werd geen rekening mee gehouden en in de gevangenis nam de pijn verder toe. Naarmate de tijd verstreek  verloor hij ook zijn eetlust en verzwakte hij meer en meer. Hij verloor 30 kilogram. Toen de pijn aanhield ging hij naar de ziekenboeg van de gevangenis. Telkens werd Ahmet teruggestuurd naar zijn afdeling. In een brief voor zijn familie schreef Ahmet dat hij naar de ziekenboeg was gegaan om te vragen naar een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Hier kreeg hij als antwoord dat er 200 personen voor hem aan het wachten zijn om naar het ziekenhuis te kunnen gaan. Hij kreeg een aantal pijnstillers en moest weer terugkeren naar zijn afdeling in de gevangenis.

Ahmet kreeg het steeds moeilijker. Er kwam bloed uit zijn rectum. Nog steeds werd hij niet overgeplaatst naar een ziekenhuis. Zijn ziekte gecombineerd met de slechte levensomstandigheden en behandeling in de gevangenis zorgden ervoor dat bijna een jaar later, in juli 2017, hij in een semi-onbewuste staat naar het ziekenhuis werd gebracht. Maar te laat. Ahmet had dikke darmkanker en deze was ook uitgezaaid naar de lever en de longen.

Ahmet werd toegelaten tot de gevangenisafdeling van het ziekenhuis. Hij was alleen en kreeg voeding via een infuus. Zijn vrouw mocht hem slechts éénmaal per week, 15-20 minuten, bezoeken. In het Izmir Atatürk Training and Research ziekenhuis werd hij geopereerd en meldden de artsen dat hij  nog maar 5 maanden te leven had. Ondanks zijn toestand schreven de dokters twee rapporten waarin stond dat Ahmet in de gevangenis kon blijven. De artsen waren bang dat wanneer ze dit niet deden ze zelf opgepakt zouden worden.

Nadat zijn verhaal bekend werd startte er op sociale media een campagne voor Ahmet Özcerit. Deze leidde tot zijn vrijlating op 20 september 2017. Er werd onmiddellijk begonnen met een behandeling voor zijn ziekte maar het lichaam van Ahmet was zo moe dat het niet reageerde op de behandeling zelf. Hij stierf op 12 februari 2018.

Sinan Özcerit, de zoon van Ahmet verwoordde alles wat ze hebben meegemaakt als volgt.

‘Ze hebben ons huis doorzocht en niets gevonden. Ze vonden een aantal kinderboeken en hebben die dan meegenomen. Ook mijn vader moest mee met de politie.  Drie dagen lang hebben we naar hem gezocht. Waar we ook naar toe gingen, niemand wou ons helpen. NA dire dagen kregen we te horen waar mijn vader werd gevangen gehouden en gingen we daar snel naar toe met propere kledij. Toen we er aankwamen vertelde mijn vader ons hoe verschrikkelijk hun situatie binnen in de gevangenis was. Ze mochten geen kleren aandoen en moesten in onderbroek en hemd blijven zitten, hun handen waren al die tijd geboeid, wanneer ze vroegen naar water kregen ze als antwoord dat ‘zij’ geen water zullen krijgen. Hij vertelde ons dat hij werd geslagen en gefolterd. Hiervoor hebben we een opgemaakt rapport als bewijs. In een cel voor vier personen moesten ze met 20 blijven. Slapen deden ze om de beurt, ze konden het drie of vier uur per dag doen. Eend maand lang moest mijn vader, ondank zijn ziekte, in deze situatie doorbrengen.’

Hij vertelde dit verhaal aan Ömer Faruk Gergerlioğlu, een parlementslid van de HDP die openlijk opkomt voor de schending van de mensenrechten in Turkije;

Wat de familie Özcerit heeft meegemaakt bleef niet tot dit alleen. Degenen die met hen praatten en groetten werden ook lastiggevallen. Tijdens een samenkomst voor de begrafenis van Ahmet belde hun buur naar de politie om te klagen over overlast. De poltie kwam ter plekke en stoorde hen op één van hun droevigste dagen.

Op een ochtend In mei 2019 werden zijn vrouw Esra Özcerit en dochter Senanur Özcerit opgepakt in hun huis in Sakarya. De beschuldigingen waren het vervoeren van familieleden en het uitnodigen van vrienden voor een avondmaal. Deze aanhouding kreeg zo veel kritiek dat Esra na het geven van een verklaring werd vrijgelaten terwijl Senanur drie dagen later werd vrijgelaten op voorwaarde van een rechterlijke controle.

Wat hier in het museum wordt tentoongesteld zijn

  • Een brief gericht aan zijn zoon
  • Zijn gedichten geschreven in de gevangenis
  • Zijn schoenen en T-shirts

Allemaal voorwerpen met een symbolische betekenis om de onderdrukking en vervolging alsook de gevolgen van de heksenjacht in Turkije te weergeven.

Özcerit adviseert zijn zoon in zijn brief en schrijft: ‘Accepteer iedereen met zijn eigen waarden en zet je vooroordelen opzij. Wees consequent in je handelingen en naleven van je waarden en normen. Natuurlijk moeten uw waarden en bewegingen consistent zijn. Hoe moeilijk het ook kan zijn, geef voorrang aan gerechtigheid en eerlijkheid want dit zijn de middelen tot succes’.

De familie Özcerit wordt nog steeds stap voor stap gevolgd. De poltie volgt hun overal en noteert met wie ze allemaal in contact komen. Ook worden hun telefoons en social media-accounts in de gaten gehouden. Het verhaal van de familie Özcerit is één van de vele waarin de onderdrukking en schending van de mensenrechten duidelijk zichtbaar is.

 

  • KHK-Wetgeving is een ‘decreet met wetskracht, uitgevaardigd door de president en zijn kabinet en niet door een goedkeuring van het parlement. Dit wordt vooral toegepast onder een noodtoestand, wat al een aantal jaren gaande is in Turkije. Deze KHK’s kunnen niet worden aangevochten in de rechtbank en kunnen daarom niet nietig worden verklaard. Oftewel, er is geenrechterlijke controle. 

Tentoonstelling artikelen van Ahmet Özcerit en zijn familie